Donji Brčeli u Crmnici i jedan apsurd: Zaboravila ujaka Svetog Luku – sjetila se partijskih funkcionera

Dok se u selu Donji Brčeli ovih dana okupila družina samoproglašenih „građanskih aktivista“, uz pojačavanje brojnosti dovedenim Cetinjanima i profesorima sa katedre za „crnogorski jezik“, javnost je dobila još jedan primer kako izgleda nova režija starih zabluda. Na meti je, naravno, Srpska pravoslavna crkva, jer je i dalje jedina ozbiljna prepreka nacionalnom inženjeringu koji traje od 1945. godine.

Među govornicima izdvojila se Snežana Mijač Sekulić, koja je svoje obraćanje začinila porodičnim referencama: kći Jova Mijača, sestričina Svetozara Vukmanovića Tempa, snaha Ljuba Sekulića. U tom nizu imena, međutim, upadljivo je izostavila jedno – možda i najznačajnije. Ni riječi o drugom ujaku, svetom sveštenomučeniku Luki Vukmanoviću Crmničkom, koga su partizani bez suđenja ubili 1945. i koga je Srpska pravoslavna crkva kanonizovala 2000. godine.

Da li je u pitanju bio zaborav ili svjesno prećutkivanje? Odgovor je, čini se, jasan: u društvu koje je antisrpski obojeno i koje svoju „borbenost“ temelji na nasleđu komunističke službe bezbjednosti, nije „zgodno“ pozivati se na mučenika koji je život položio za vjeru i Crkvu.

IN4S je jutros podsjetio na upravo tog ujaka Svetog Luku. A taj podsjetnik je važan, jer pokazuje kako se i unutar jedne iste porodice ukrštaju dvije sudbine: ona komunistička, represivna i ideološka – i ona hrišćanska, mučenička i svetiteljska.

Crmnica, ta srpska perjanica u kojoj se pjevalo „Oj Crmnice, srpska perjanice!“, iznjedrila je i Svetozara Vukmanovića Tempa. Komandant, partizan, komunistički funkcioner – ali čovek koji je uprkos svemu jasno govorio:
„Ja drugi jezik ne znam, ja ću da govorim srpski... ja sam Srbin.“

Taj isti Tempo, međutim, nije spasio rođenog brata Luku, sveštenika i profesora Cetinjske bogoslovije, strijeljanog sa preko 100 sveštenika Mitropolije crnogorsko-primorske. Istorija je već upisala i grijeh i kajanje: „Moj brat Luka bio je bolji i pametniji od mene... kažu da sam ga mogao spasiti... možda jesam, možda i nisam“, priznao je kasnije Tempo.

Ironija je, dakle, očigledna: potomci i ideološki nasljednici onoga vremena danas, pod etiketom „građanskog aktivizma“, napadaju Crkvu, prećutkuju svoje svetitelje i mučenike, a ponosno ističu komunističke funkcije i partizanske biografije.

Istorija, međutim, ima svoje činjenice. Do 1945. u arhivama Crne Gore nije bilo „Crnogoraca“ kao posebne nacije – svi su bili Srbi: pravoslavci, katolici, muslimani. Tako piše u „Zemljopisu Kraljevine Crne Gore“ iz 1911. godine:
„U Crnoj Gori žive Srbi koji govore srpskim jezikom...“

I zato je svaki današnji pokušaj da se kroz „popise“, „katedre“ i „aktivizme“ proizvodi nešto drugo, ništa drugo do nastavak projekta koji je započet pod Titovom dirigentskom palicom – projekta rasrbljavanja.

Simptomatično je što se potomci jedne porodice odriču ujaka sveca da bi se dodvorili novim „antisrpskim krugovima“. Ali istorijska istina je tvrdoglava: baš iz tog kraja dolaze riječi koje su jače od svih manipulacija – „Ja sam Srbin. Govorim srpski.“

A što se tiče Svetog Luke, njega nijedan „aktivistički skup“ ne može izbrisati iz pamćenja srpskog naroda.