DPS u "ofanzivi": Stara mantra, novi strah od Mandića

Portparolka Demokratske partije socijalista i poslanica u Skupštini Crne Gore Sonja Popović saopštila je da je, kako je navela, „očekivano“ što ministarka prosvjete, nauke i inovacija i članica Predsjedništva PES-a Anđela Jakšić Stojanović negira bilo kakvu komunikaciju sa dr Jevtom Erakovićem i DPS-om. Popović tvrdi da je razlog za to činjenica da je Jakšić Stojanović, po njenom tumačenju, za koalicione partnere izabrala Andriju Mandića i Marka Kovačevića, koje ona ideološki kvalifikuje na način karakterističan za dugogodišnju retoriku DPS-a.

U saopštenju se dalje navodi da se, prema ocjeni DPS-a, u Nikšiću „obistinilo upozorenje“ da je glas za PES bio glas za DF, te da je Marko Kovačević ostao na čelu grada. Popović zaključuje da ministarka, kako tvrdi, sada mora da dokazuje lojalnost Andriji Mandiću i da je to uslov opstanka aktuelne parlamentarne većine, ali poručuje da to ne čini „preko DPS-a“, uz ironičnu napomenu o „iskrenom i fer partnerstvu“ zasnovanom na zajedničkim vrijednostima.

Ovo reagovanje dolazi nakon što je lider Demokratske narodne partije Milan Knežević javno optužio Anđelu Jakšić Stojanović da se sastajala sa funkcionerima DPS-a, tvrdeći da je upravo iz te partijske matrice i politički došla u Pokret Evropa sad i Vladu Milojka Spajića. Upravo ta prozivka pokrenula je staru, dobro poznatu refleksnu reakciju DPS-a, u kojoj se, umjesto odgovora na konkretna pitanja, ponovo prizivaju ideološke etikete i pokušava održati narativ koji je godinama služio kao zamjena za rezultate.

Umjesto suočavanja sa činjenicom da je politička scena u Crnoj Gori nepovratno promijenjena iako si neke navike stare vlasti naslijedili mnogi iz aktuelne vlasti, DPS nastavlja sa starom mantrom i pokazuje sve očiglednije komplekse prema Andriji Mandiću, koji je, po opštim procjenama, jedan od najuspješnijih predsjednika parlamenta u novijoj istoriji i političar sa sve izraženijim međunarodnim ugledom.

Istovremeno, Nikšić, otkako ga vodi Marko Kovačević, bilježi rezultate koji se ne mogu osporiti ni partijskim saopštenjima ni ideološkim floskulama — grad je finansijski stabilniji, infrastrukturno vidljiviji i politički mirniji nego u dugim godinama upravljanja DPS-a, a kruna priznanja gradu koji vodi funkcioner Nove srpske demokratije je i njegov izbor za evropsku prestonicu kulture 2030. godine.

Zato reakcije poput ove više liče na odbranbeni mehanizam stranke koja teško prihvata da je vrijeme njene apsolutne moći prošlo. Umjesto samokritike i odgovora na pitanja iz prošlosti, DPS bira da napada one koji danas donose rezultate. Ali politička stvarnost je nemilosrdna: etikete se troše, a brojke i učinak ostaju. I upravo tu, u toj razlici između retorike i stvarnosti, leži najveći problem DPS-a.