Pernar ogolio dvostruke aršine Zapada: Kosovo i Metohija je presedan koji se vraća kao bumerang

Ivan Pernar, hrvatski političar, osnivač pokreta „Živi zid“ i bivši poslanik u Hrvatskom saboru, jedan je od rijetkih glasova u Evropskoj uniji koji i dalje govore bez uljepšavanja, bez kalkulacija i – bez straha. Poznat po direktnosti i odbijanju da prihvati nametnute političke dogme, Pernar se u svojoj najnovijoj objavi na društvenim mrežama dotakao suštine jednog od najvećih problema savremenog međunarodnog poretka – urušavanja međunarodnog prava i licemjerja Zapada.

Polazeći od aktuelne priče o Grenlandu i mogućnosti da Sjedinjene Američke Države silom nametnu svoju volju Danskoj, Pernar podsjeća na ključnu istorijsku činjenicu koju zapadne elite danas žele da zaborave: Danska je 1999. godine učestvovala u agresiji NATO-a na Srbiju, u ratu vođenom bez odluke Savjeta bezbjednosti UN, čime je, zajedno sa saveznicima, direktno učestvovala u „sahrani međunarodnog prava“.

Tada je, kako Pernar ističe, prvi put javno rečeno da je moguće izvršiti agresiju na suverenu državu i silom joj oteti dio teritorije – Kosovo i Metohiju – i to bez ikakvog pravnog osnova u međunarodnom pravu. Upravo taj presedan, upozorava Pernar, danas se vraća onima koji su ga stvorili.

Dok Danska danas ponavlja mantre o nepovredivosti granica i međunarodnom pravu, istovremeno očekujući da će je u slučaju krize braniti NATO saveznici, Pernar postavlja logično i bolno pitanje: kako se može pozivati na pravo koje je sama grubo pogazila 1999. godine?

Još snažnije odjekuje njegova ironična opaska da bi, po toj logici, Danci možda očekivali i da Srbija u Ujedinjenim nacijama glasa za osudu eventualne američke agresije i aneksije Grenlanda – ista ona Srbija čiji su suverenitet i teritorijalni integritet oni prvi gazili.

Posebno važan dio Pernarove analize odnosi se na dvostruke aršine u tumačenju prava na samoopredjeljenje. Dok se Rusima na Krimu to pravo uporno negira, Albancima na Kosovu i Metohiji je, bez referenduma priznatog od strane UN i bez saglasnosti države Srbije, ono velikodušno dodijeljeno. Po Pernaru, riječ je o otvorenom izvrtanju međunarodnog prava „kako kome odgovara“, sistemu laži od kojih zapadne političke elite žive – i koje će ih, kako upozorava, na kraju koštati.

Suštinska poruka ove objave je jasna i teška: Kosovo i Metohija nikada nisu mogli biti legalno otcijepljeni od Srbije, niti priznati kao država, jer je čitav proces zasnovan na sili, a ne na pravu. Upravo zato je kosovski slučaj postao opasan presedan koji danas podriva temelje međunarodnog poretka i vraća se kao bumerang onima koji su ga stvorili.

Pernar na kraju zaključuje ono što sve više ljudi u Evropi, iako još uvijek tiho, počinje da priznaje: međunarodno pravo je de fakto mrtvo, a u odnosima među državama danas vlada jedino – pravo jačeg.

Upravo zbog toga, glasovi poput Pernarovog postaju sve važniji. I upravo zato je izvjesno da će ih unutar Evropske unije biti sve više – glasova koji će imati hrabrosti da kažu da je Kosovo i Metohija pitanje principa, a ne geopolitičke pogodbe, i da se nepravda, ma koliko dugo trajala, ne može pretvoriti u pravo.