HIC RHODUS, HIC SALTA: Zaboravljene Vede starih Slovena

PRIREDIO: Igor Rems

U školi smo učili, ili bolje reći pominjane su indijske Vede kao najstarije knjige. Pominjana je i Ramajana, kao i epski mit o Gilgamešu. Ali nismo nikada čuli, niti učili, da postoje Arijevske Vede, odnosno Slavjano (sloveno)-Arijevske Vede. Da li je to nemar ili je u pitanju nešto sasvim drugo? Da li su “Tamne sile” uplele svoje prste da Istina ne izađe na svetlo dana?

Postavlja se pitanje koliko mi zapravo ne znamo! I tako je sve postavljeno da, kada izbije grumen Svetlosti iz Tame, biva ismijavan od neznalica i primitivaca, a to i jeste cilj Sila Tame – da ostanemo neobavešteni, odnosno da ostanemo u Neznanju. Da li želimo da verujemo ili ne, ostaje na nama. U svakom slučaju korisno je da budemo obavešteni.

Knjiga Perunove Mudrosti

U ovim Sanjtijama pripoveda se o trećoj poseti Boga Peruna Midgard Zemlji.
Sanjtije Perunove Vede (Knjiga Perunove Mudrosti) su jedno od najstarijih slovensko-arijskih svetih predanja. Sačuvali su ih žreci – čuvari drevnoruske inglističke crkve pravoslavnih staroveraca – inglinga.
Originalne Sanjtije samo se naizgled mogu nazvati knjigom, jer su to zapravo ploče od plemenitog, nerđajućeg metala, ispisane drevnim h’Arijskim runama.

Drevne rune nisu slova, a ni hijeroglifi onako kako ih danas shvatamo. Rune – to su tajni likovi koji nose u sebi ogromnu količinu drevnih znanja. Ta stara runska forma pisma nije iščezla u dubini minulih vekova i milenijuma, poput drugih drevnih alfabeta, azbuka i bukvica. Ona je za žrece drevnoruske inglističke crkve pravoslavnih staroveraca – inglinga i dalje osnovni oblik pisma.

U stara vremena h’Arijska runika poslužila je kao temelj za izgradnju različitih uprošćenih oblika pisma: drevnog sanskrta, čerta i rezova (crta i razreza), devanagari pisma, anglosaksonske i germano-skandinavske runike, i mnogih drugih.

H’Arijski runski oblik pisma se predaje na duhovnim seminarima drevnoruske inglističke crkve pravoslavnih staroveraca – inglinga, kako bi se sačuvao i dalje, za naše potomke, i kako drevna mudrost ne bi zamrla u bezvremenu, već da bi se i u buduće predavala s pokolenja na pokolenje.

Da bi se zamislilo kako Sanjtije izgledaju, treba imati u vidu da se svaka Sanjtija sastoji od 16 šloka. Svaka šloka sadrži 9 redova, a u svakom redu, pod jednom crtom koja se zove podnebesnica, iscrtano je po 16 runa. Na svakoj ploči su po 4 šloke, po dve sa svake strane. Devet Sanjtija na 36 ploča sastavljaju jedan Krug, i te ploče, koje sadrže ukupno 144 šloka, povezane su pomoću tri alke koje simbolizuju tri sveta: Javu (svet ljudi), Navu (svet duhova i duša predaka) i Pravu (svetli svet slovensko-arijskih bogova). Pravoslavlje je slavljenje svetle staze Prava.

Devet krugova Sanjtija, koji sadrže 1296 šloka, ili 11664 redova, ili 186624 međusobno dejstvujućih h’Arijskih runa, sačinjavaju smisleni likovni zbornik koji se od najdrevnijih vremena naziva – Veda, ili, ako koristimo latinski oblik – Edda.

Sanjtije su pisane u formi dijaloga, a zapisane su pre oko 40.000 godina. U Prvom Krugu priča se o zapovestima koje je narodima Velike Rase i Nebeskog Roda dao bog Perun; o događajima koji predstoje u budućnosti, u toku Svarogovog Kruga i Devedeset Devet Krugova Života, tj. tokom 40176 godina, i mnogo o čemu drugom.

Prvi prevod na savremeni ruski jezik, sa h’Arijske karune (drevnog h’Arijskog jezika), načinili su slovenski žreci u Zvezdanom Hramu godine 7452. od stvaranja sveta, što odgovara 106722. godini od osnivanja Irijskog Asgarda (tj. 1944. godini od Hristovog rođenja), a radi ponovo ustanovljenih slovensko-arijskih i rodovskih opština na teritoriji Belovodja ili, kako se kaže u Sanjtijama, na Svetoj Zemlji Rase (teritorija od Urala do Bajkala i od Severnog okeana do mongolskog Altaja).

To je učinjeno i stoga što su u prvim decenijama sovjetske vlasti, a prilikom uništavanja slovenskih opština, bez traga iščezle mnoge drevnoslovenske vedske knjige, Harate i Sanjtije drevnih Bogova, do tada čuvane u slovenskim i rodovskim opštinama Belovodja.

Naziv Belovodje nastao je od drevnog naziva reke Irtiš (savremeno: Irtiš – Irij tišajšij). U drevnom h’Arijskom jeziku postoji runa Irij, čije je likovno značenje – bela, čista voda.

Pri prevodu nije korišćena sovjetska forma pisma i ortografije, već ruska, kojom je u 20–30 godinama HH veka od Hristovog rođenja iskazivan naš rodni slikovni jezik. Mnoge reči su date u svojoj prvobitnoj osnovi, jer ni u ruskom, a pogotovo ne u sovjetskom jeziku, nema analoga datim rečima i likovima.

U prvih sedam izdanja (1944, 1950, 1956, 1963, 1968, 1973, 1980. godine) bio je uključen samo Prvi Krug „Sanjtije Perunove Vede“, a ta su izdanja štampana u malom tiražu i bila distribuirana uglavnom po opštinama drevnoruske crkve pravoslavnih staroveraca – inglinga. Deo tiraža izdanja iz 1968. godine, prilikom transporta, zaplenili su nadležni organi i on je „zahvaljujući tome“ dospeo u razne državne i oblasne arhive.

Osmo izdanje pojavilo se godine 7500 (1992. g. n.e.), nakon što je kod pravosudnih organa registrovan najviši rukovodeći organ drevnoruske crkve – Orden Misije „Dživa – Hram Inglije“. To izdanje se pojavilo u bibliotekama grada Omska, a i u bibliotekama nekolicine visokoškolskih ustanova. Na osnovu njega studenti pišu referate i seminarske radove o drevnoj veri Slovena i Arijaca.