OVAKVI SU KANDIDATI „STUDENTSKE LISTE“: Sramotni stavovi Jova Bakića o Srebrenici, Nikolaju Velimiroviću i srpskoj istoriji
PIŠE: Mićo Lutovac
Kada čovjek želi da vidi kakva se Srbija nudi građanima na izborima, onda nije dovoljno slušati opšte parole o promjenama, borbi protiv korupcije, demokratiji i „novom početku“. Treba pogledati i šta kandidati govore o najosjetljivijim pitanjima nacionalnog, istorijskog i državnog identiteta.
Zato je važno čuti i Jova Bakića, jednog od najistaknutijih ljudi Studentske liste i kandidata iste za poslanika.
Bakić je još 2009. godine pisao da se u Srebrenici „desio genocid“, govoreći o „pokolju nad Bošnjacima koji se sprovodio u ime Srba“, uz stav da Srbija ima moralnu obavezu da prizna takvu kvalifikaciju i pruži ruku pomirenja. Taj njegov raniji stav ponovo je otvoren u aktuelnoj predizbornoj kampanji, a Bakić je sada objasnio da je tekst bio dio naučnog rada.
Na ovom mjestu ne treba bježati od pitanja - da li je stav o Srebrenici iz naučnog rada postao drugačiji zato što je čovjek u međuvremenu ušao u politiku? Ili i dalje stoji iza onoga što je napisao?
To je legitimno pitanje za svakog birača.
Jer nije isto kada istoričar ili sociolog analizira jedan događaj u akademskom radu i kada politički kandidat takav stav unosi u javni i politički prostor. Upravo zato građani imaju pravo da znaju šta Jovo Bakić danas misli o najtežim pitanjima koja se tiču srpskog naroda i Srbije.
A onda dolazimo do vladike Nikolaja Velimirovića.
Bakić je u jednom razgovoru postavio pitanje: „Ako je Pije XII fašistički papa – onda šta je Nikolaj Velimirović? Ili, ako je Alojzije Stepinac ustaški kardinal – šta je Nikolaj Velimirović?“ Potom je govorio o, kako je naveo, „idejno-političkoj srodnosti sa fašizmom“ i o bliskosti vladike Nikolaja sa pojedinim fašističkim pokretima tog vremena.
Može se raspravljati o istorijskim tekstovima, kontekstu, pojedinim izjavama i političkim vezama ljudi iz prve polovine 20. vijeka. To je posao istoričara i ozbiljne naučne rasprave.
Ali politički problem nastaje onda kada se veliki srpski duhovnik, kojeg Srpska pravoslavna crkva slavi i poštuje kao svetitelja, u političkom govoru svodi na pitanje „šta je Nikolaj Velimirović“ u poređenju sa Stepincem.
Tu više nije riječ samo o istorijskoj analizi. Tu se otvara pitanje odnosa prema sopstvenom narodu, njegovoj crkvi, istoriji i duhovnom nasljeđu.
I zato građani imaju pravo da pitaju - da li je ovo politika koju treba da zastupaju ljudi koji traže njihovo povjerenje?
Narod Srbije može da bude prezasićen Vučićem, jer je predugo na vllasti kako to često čujemo, ali niko nema pravo da od građana traži da zanemari ko mu je konkurencija, posebno kada vidimo ko predstavlja "Studentsku listu" koja je sve samo nije studentska, i u poređenju sa listom "Ujedinjena Srbija - Aleksandar Vučić" je starija zbirno za čak 1600 godina. Srbija je silovito krenula naprijed sa Vučićem i na čelu, napravila privredni bum. izgradila više auto-puteva nego sve zemlje regiona zajedno u zadnjih 50 godina, pojačala značajno zaposlenost i podigla plate radnicima, snažno vojsku ojačala i obnovila, jedina u Evropi jasno stala uz Rusiju upkos strašnim pritiscima, i sad bi da takvu Srbiju uništavaju neki Bakići, Srdanovići i slični kojima su laži o Srebrenici i nazivanje svetog vladike Nikolaja fašistom jedina politička platforma i program. Takvima smeta srpska istorija, Srpska pravoslavna crkva i sve što je srpsko.
Uzgred, izbori zato nijesu samo pitanje toga ko će zamijeniti koga. Oni su i pitanje politike, vrijednosti i pogleda na sopstvenu državu.
Zato je sasvim legitimno pitanje za građane Srbijem - šta zapravo dobijaju ako svoj glas povjere ljudima čiji su ovakvi stavovi dio javnog političkog djelovanja?
Odgovor na to pitanje treba da daju sami birači – ali tek nakon što čuju šta kandidati zaista misle, šta su pisali i šta su govorili.
Jer u politici se ne glasa samo za parolu. Glasa se i za stavove koji stoje iza te parole.
"Studentska lista" je antisrpska i izdajnička!. Tu dileme nema.
